bugün önce onlar
Ben bugun “insan” olmaktan vazgeciyorum.
Ben bugunden itibaren bana “insan” denmesini reddediyorum.
Ben bugun bu dunyada kendine “insan” diyen, “insan”ligini “insana gosterdigi merhametle olcen” insanlarla ayni isimle anilmak istemiyorum.
Insanlik
olcunuz:
Sadece insana gosterdiginiz “sefkat”
ise eger,
Insanlik olcunuz:
Sadece “desinler” duygunuzu tatmin
edecek yardimlar ise
eger,
Insanlik olcunuz:
Sadece “ne derler” duygusuyla
yaptiginiz bir takim “iyi
hareketler”se eger,
Mumkunse bana “insan” demeyin.
Siz kendine “insan” diyenler,
Yolda yururken sadece vitrin camlarindan kendi yansimalarini izleyenler,
Uyuz bir hayvan gordugunde ise –ki eger gorebiliyorsa – kafasini cevirenler,
Midesi nedense bir turlu kotu – ama gercek – goruntuleri kaldirmayanlar ama nedense midesi 80 kisiyle yatmis karsi cinsten kisileri kaldiranlar, para icin herseye goz yumanlar,
Durumun korkunclugu anlatilmaya calisildiginda duymak istemeyenler, icleri kaldirmayanlar, ama bilimum dedikodu programlarindaki kepazelikleri izlerken midesi genis olanlar,
Mumkunse benden uzak durun.
Bugun onumde Sivas barinagindaki kopeklerin resimleri
var.
Kontrollu olmalisin diyorum kendi kendime.
Kontrollu olmalisin cunku “hayvanseverlerin” adi cikmis bir kere. Verecegin her tepkide “deli” damgasi yemen an meselesi toplum nezdinde. Ve asla dinlememeleri seni, ciddiye almamalari, “birak bu isleri” demeleri.
Kopekler garip bir alanda tutuluyormus.
Nolmus? Kopeklerin belediye barinagi birileri tarafindan basiliyormus, yavrulu annelere ve yavrularina tecavuz ediliyormus, yavrular parcalaniyormus. Nolmus? Etrafta bira siseleri varmis, ve bugun o tecavuze ugramis “kopek annenin” acisini kimse anlamiyormus. Tum bunlari sen “insan” olarak anlayamiyormussun, canin yaniyormus, kalbin sıkısıyormus. Nolmus?
Kontrollu olmalisin.
Cunku:
Cunku kendine “insan” diyenler bunlar “yok” gibi davranmayi seciyor
Cunku icleri kaldirmiyor
Cunku gormek istemiyorlar
Cunku duymak istemiyorlar
Cunku sen eger kontrolu kaybedersen, eger ufacik bir kontrolsuzluk sergilersen yine zarar hayvanlara gelecekmis, zarari onlara verecekmissin.
Peki napacakmissin?
Oradalar…
Tecavuze ugramislar,
Ölmüşler…
Anneleri seyretmis…
Anneleri gelenleri yavrularina goturmus, ölülerini gostermis…
Anneleri bugun vucudunda kendine “insan” diyenlerin artiklari, vucudunda sizilar, ruhunda acilar…
Bugun yasiyormus.
Oradalar…
Tepkisizsiniz..
Cunku “insan” degiller.
Cunku onlara sahip cikmak yeterince “prim” yapmiyor.
Cunku onlara sahip cikmak sizin icin toplumda “iyi adam, cok yardimsever, melek gibi insan” dedirtmiyor…
Siz hala gazete koselerinizde “bir ac kopektense bir ac cocuga yardim etmeyi tercih ederim” demogojinizi yapmaya devam ediyorsunuz. Anlamsiz bir kiyaslamayla hayvana yardim edenleri alt ettim iste duygusuyla. Zafer kazanmis edasiyla soyluyorsunuz “once insan diyorum ben.”
Sorduk mu size once kim diye?
Size “once kim” diye sormuyorum. Size sadece sunu soyluyorum:
“ONCE RESIMLERDEKI SORU SORAN ANNE!
ONCE RESIMLERDEKI TECAVUZE UGRAMIS CANLAR!
ONCE HAKKINI SIZ INSANLAR KADAR ARAMA YETILERI OLMAYAN BU CANLAR!”
Bugun ONCE SADECE ONLAR!
Özgün Öztürk, 28 Şubat 2005
