çocukken ben
ve henuz anne babamin korkulariyla beynim
yikanmamışken
kalbim tüm sevgilere açıkken
çok sevdim bu küçük canı
onun da benim gibi çaresiz
onun da benim gibi savunmasız
onun da benim gibi masum olduğunu bildim
onun da benim gibi anne babasına muhtaç
onun da benim gibi bir can olduğunu bildim
çocuk ben çocuk kalbimle sevdim bu çocuk köpeği
çocuk ben,
çocukken ben,
bir tutardım tüm canlıları
çocuk gözlerim miydi "bir"liği fark eden?
yoksa seven kalbim mi?
gönül gözleri çocukken mi açıktır sadece?
gönül gözleri kapanır mı bizler büyüdükçe?
çocuk ben,keşke hiç büyümesem
çocuk ben,kocaman kalbimle hep çocuk,
hep açık,
hep insan kalsam...
özgün öztürk, 09.06.2005
