Merhaba

Benim adim freeda, en son adim bu oluyor. Sizlere amerikadan yaziyorum. Artik ben burada yasiyorum. :))

Gulumsememin sebebi zannettiginiz gibi; artik amerikada yasiyor olmak degil, artik gercek bir aile sahibi olmak...

Evet, sonunda benim de beni deli gibi seven, bana bakarken icleri titreyen bir ailem var. Ve ben hala olanlara inanamiyorum.

Ben bir dobermanim, disiyim. Ilk sahiplerim beni alirken cok begenmisler ve cok para odemislerdi tahminimce. Ama cok kucuktum ve olanlarin pek de farkinda degildim. Ancak basima gelen bu talihsizlik, yani hastaligim, sonunda beni sokaga atmalarina sebep oldu. Sag kalcamda ilerleyen bir rahatsizlik var. Bacagimin kalcaya giren yerindeki kemik gittikce eriyor ve kuculuyor. Bu da benim duzgun yuruyememe, yururken bacagimi anormal bir sekilde basmama ve aksamama sebep oluyor. Sahiplerim bunu ogrenince sakat bir hayvana sahip olmaktansa, beni bir cop poseti gibi sokaga attilar. Daha sonra beni bulan belediye gorevlileri barinaga goturduler. Barinagi artik hepiniz biliyorsunuz. Kaciniz gidiyorsunuz bilmiyorum ama hayvan seviyorum diyen herkes en az bir kere barinak ziyareti yapsa diyorum, belki oralardaki arkadaslarim icin her birinizin yapabilecegi bir seyler vardir.

Neyse, barinaktayken Ozgun abla resmimi cekmisdi. Iste hayatimi degistiren bu resim oldu. Bu resim Amerikaya gitmis, orada da su anki sevgili annem Marye.
Burada Burcu abla diye bir melek abla var. O biz canlar icin kendini paralarmis. O Amerikadaki butun bu doberman kurtarma gruplarina benim resmimi ve hikayemi gondermis. Ve bu Mary annemin sahip oldugu kurtarma grubu benimle ilgilenmis. Burcu ablama benim tedavimi ustleneceklerini soylemisler.

Ve ondan sonrasi cok hizli gelisti. Birgun Ozgun abla geldi, beni barinakdan alip bir veteriner klinigine goturdu. Orada 5 gun kaldim, asilarimi oldum, yikandim, bakildim. Tabii ki ben noluyoruz yine yaaa diye dusunuyordum surekli. Gecici bir sureligine buraya getirdiler, tekrar barinaga donucem kesin dedim. Ve bir sabah beni aldilar, bir kafesin icine koydular ve ucaga bindirdiler. Oldukca uzun bir yolculukdan sonra burasinin Amerika oldugunu ogrendigim bu yere vardik. Cok uzun ve yorucu bir yolculuktu. Tamam tuvalet egitimim var ama ben de canliyim. Yaklasik 14 saat tuvaletini tutmak ne demek biliyor musunuz siz? Bir de dusunun ki surekli sarsiliyorsunuz. Eee, biraz zor oluyor tabii. Bir de stres oldum noluyoruz diye. Neyse o adinin ucak oldugunu ogrendigim garip aletten indikten sonra karsimda yine ozgun ablayi gormek beni cok ama cok sasirtti, bir o kadar da mutlu etti. Ve burcu abla geldi bizi almaya, kurtaricimi da tanimis oldum boylece. Hep beraber Mary anneme gittik. O gece, yani ilk gece Mary annem beni yataginda yatirdi. Hep benimle konustu. Inanilmaz sevgi doluydu. Benim icin inanilmazdi yani! Ve ertesi gun beni diger cocuklariyla tanistirdi. Hepsiyle cok iyi anlastim. Sanirim hepsi benim halime, zayifligima ve sakat olmama cok uzulmuslerdi.

Simdi artik buralara cok alistim. Mary annem tedavim bitince de beni sahiplendirmekten vaz gecmis daha ilk gunden. Artk o benim annem. Sanirim dunyadaki en sansli doberman benim.:)))

Benim resimlerimden sticker yaptirmis Mary annem, ustunde “together we can make a difference” yaziyor. birlikte bir farklilik yaratabiliriz, bir degisiklik yapabiliriz demekmis. Anlayana mesaj iste!:))

Mary annem gecende beni alip kocaman bir pet markete goturdu. Ve benim raflardan istedigim yiyecek, seker ve oyuncaklari secmeme izin verdi. Inanabiliyor musunuz, ben bir markete girip kendi istediklerimi aldim, alisveris yaptim. Saka gibi ama gercek!
Evde kendime bir kose yaptim. Mary annem birine anlatirken duydum oyuncaklar veya bir seyler kayipsa freedanin kosesine bakmamiz yeterli oluyor:)) napayim, alirlar falan zannedip sakliyorum iste.

Oyun oynarken bazen birden duruyorum ve derin derin dusunuyorum, Mary annem bu halime cok uzuluyor. Benim ne dusundugumu cok merak ediyor, biliyorum. Ne dusunuyorum biliyor musunuz BEN öLDüM DE BURASI CENNET MI? YOKSA IYICE DELIRDIM DE HAYAL ALEMINDE MI YASIYORUM ARTIK?

Ama Mary annemin sicak kollari o kadar gercek kiOnun sevgisi o kadar gercek ki icimi isitiyor onun gozlerinden yuregindeki sevgi bana akiyor sanki

Ben bu sansi yakaladim, cunku cinstim.
Ne yazik ki tum arkadaslarim benim kadar sansli olmuyor.
Ama bence her biriniz onlarin sansi olabilirsiniz. Cins mins fark etmez ki, sevgiyse verirler, bekcilikse yaparlar, korumaysa korurlar. Sadece bir sans verin onlara.

BIR SANS OLUN onlara

Sevgiler,

Freeda
23.5.2003, usa