KOCAMAN KALP KIRIKLIKLARI

Gecmisin hizli solcularindan babamdan ogrendigim belki de en onemli deger “inanmadigin seyi yapmayacaksin. nandiginin ugruna da sonuna kadar savasacaksin”di.
 
Sanirim bu degerler bugunku hayvan korumaci mizacimin da temelleriydi.
 
Ancak riyakarlik, hainlik ailemin bana ogretmedigi yegane degerlerdi. Maalesef bu konudaki dersleri yetersizdi.
 
Henuz 2 yasindayken ben, ustumuze babam solcu diye araba surulmusken, babam beni son anda
havaya kaldirip kurtarmisken de HAINLIGI, DUSMANLIGI ogretemediler bana, oradan oraya surekli
tayinleri cikarken de DEDIKODUYU ogretmeyi beceremediler.
 
Ilkokulu 6 ayri okulda okumayi basardim.Yeni arkadaslar edinirken utanmayi, bir sey soylediginde
 yabanci birileri kizarmayi ogrendim. Ama ROL YAPMAYI asla.
 
Yardimi ogrendim ailemden, ilkokulda sinifimdaki bornova’da aslinda okulumuzun cok da yakinindaki
cocuk esirgeme kurumundan tek ogrenci olan Elcin’i haftasonu evci olarak almak konusunda aileme
 israrlar ettigimde ve onu alip eve getirdigimde…Elcin’le ayni sofraya oturup onun okulda nasil ac
kaldigini, geceleri nasil ekmek caldigini ogrendigimde ise bilmeden EMPATI yapmayi ogrendim. Elcin
 hep kardesim olsun dedim belki de…
 
Lisede bir grup arkadas Karsiyaka Yuva’sina gidip de, hala adini cok net hatirladigim bebek Zeynep’i
gorup de, onu sadece o saniyede kardes belledigimde ve eve gelip anne ve babama “onu evlat edinelim. Kardesim olsun benim de” diye tutturdugumda da EMPATI yapiyordum belki de. Onlar sacmalama
dedikce, o yasta hungur hungur aglamam da bundandi belki de. Zeynep oradaydi ve ben ona yardim edemiyordum.
 
O yurtta gordum ozurlu cocugu. Yataginda yatan, kollari bacaklari yamuk yumuk, okuldan bir arkadasimin muz yedirmeye calistigi o hayatimda ilk kez gordugum manzarayi. Muzlari cigneyemiyordu cocuk, tukuruyordu, agzindan dusuyordu, fiskiriyordu ve benim o kocaman yurekli arkadasim hic tiksinmeden ona yedirmeye ugrasiyordu. O arkadasmin o kocaman kalbi ogretti belki de ACIZ OLANA NE HALDE OLURSA OLSUN yardim etmeyi. Ve aynisini yapamadigim icin UTANMAYI.
 
Evet daha hat rlayamadigim ne kadar cok hatira bugunun temelleriydi aslinda. Ben farkinda olmasam da.
 
Bugun ise kendimce iyi yuregimle hayal kirikligina ugruyorum ben. Kalbimi tipki o ELCIN, tipki o ZEYNEP gibi kocaman aciyorum hayatima giren insanlara ve sonunda KOCAMAN HAYAL KIRIKLIKLARI dusuyor benim payima…
 
Kocaman kalp kirikliklari…
 
Sanirim artik alismaliyim. Ne de olsa bu benim hayatim…

Ozgun Ozturk , 2 Aralik 2005