Haberleri izliyorum, bir yaşıma daha giriyorum

Bazı tereyağlarını pişirmeden yemeyecekmişiz

Ekmeğin üzerine sürmeyecekmişiz

Hayırdır inşallah diyorum

Sonra çocukluğumu hatırlıyorum

Anneannemin yemeklerini… 

Anneannemin yemekleri nedense her zaman lezzetli olurdu

Onun elinin ayarı mıydı bunu sağlayan

Yoksa dedemin her yemeğe tereyağı konacak kurali mı bilmiyorum

Ben de deniyorum, birçok yemeğe koyuyorum

Ama o lezzeti tutturamıyorum

Düşünüyorum düşünüyorum

Arıyorum bulamıyorum

Sanmayın ki ben beceremiyorum

Cidden biliyorum ki beceriyorum

Sonra düşüyorum

Birden fark ediyorum

Fark ediyorum ki ailemizin maharetinde bir problem yok

Problem bende de değil

Ancak artık hayvanlar eskisi kadar mutlu değil

Özgürce dolaşamıyorlar kırlarda

Rahatça otlamıyorlar

Katkılı besleniyorlar

Zavallılar kapatılıyorlar daracık  kafeslere

Gün ışığı görmeden,

Ot kokusunu koklamadan

Delice, duygusuzca yaşatılıyorlar

Bitki muamelesi görüyorlar demiycem

Çünkü bitkiler bile hissediyorlar

Zavallılar yaşıyorlar sadece

Canları yanıyor

Kanser oluyorlar

Üzülüyorlar

Hissediyorlar

Ve onların sütleri artık lezzetli olmuyor

Çünkü mutlulukları sütlerine geçmiyor

Onların etinin lezzetini ben bilmiyorum

Çünkü son 3 yıldır onları yemiyorum

Hepsinin hissettiğini biliyorum

Hepsinin acı çektiğini

Hepsinin “fark ettiğini”…

Hiçbir zaman yemeklerim anneannemin yemekleri gibi olmayacak

Hiçbir zaman o mutluluk dolu, lezzetli yemekler masalarımızı süslemeyecek

Biz fark etmedikçe…

Biz insafa gelmedikçe..

Ozgun Ozturk, 11.04.2005,